Wyprysk atopowy lub atopowe zapalenie skóry jest częstą chorobą skóry, która nierzadko pojawia się w wieku około trzech miesięcy, ale może również rozwijać się w młodszym wieku. U noworodków, atopowe zapalenie skóry najczęściej obawia się na twarzy, zwłaszcza na policzkach i brodzie. U starszych dzieci zmiany lokalizują się głównie na szyi, fałdach skóry wokół łokci, na nadgarstkach i pod kolanami. Po każdym wykwicie następuje faza remisji. Ogniska choroby często zaczynają się od zwykłej czerwonej plamy na skórze, która zaczyna swędzieć. Skóra w niektórych obszarach staje się sucha i szorstka, a następnie zaczyna się sączyć zanim pojawią się pęcherze.

Wiele osób ma genetyczne predyspozycje do atopowego zapalenia skóry. Ci, którzy są dotknięci tym zaburzeniem, mają bardzo reaktywny układ odpornościowy. Ponadto skóra atopowa wykazuje poważną ustrojową suchość. Ze względu na to, że bariera ochronna skóry zostaje zmodyfikowana, alergeny w naszym otoczeniu są w stanie wnikać głęboko w dolne warstwy naskórka. Następnie stymulują one układ odpornościowy, który zbyt mocno reaguje. To powoduje, że pojawiają się kliniczne objawy wyprysku atopowego: swędzenie, stan zapalny i sączenie się. Czynniki środowiskowe mogą również tłumaczyć znaczny wzrost zachorowań na atopowe zapalenie skóry w ciągu ostatnich kilku lat: zanieczyszczenia, bierne palenie itp.

Podczas nasilenia choroby dermatolodzy przepisują kremy lub maści zawierające kortykoidy, zwane dermokortykoidami. Pomagają one w leczeniu zmian od razu, jak tylko się pojawiają. Gdy zmiany znikną, kremy zmiękczające przywracają wilgoć bardzo suchej skórze. Pomoże to również w zapobieganiu nowym wybuchom choroby. Kremy do skóry atopowej należy stosować na całym ciele raz lub dwa razy dziennie. Aby zmniejszyć liczbę ognisk choroby, zaleca się:
 

• prysznic a nie kąpiel
• stosowanie delikatnego żelu myjącego, który nie zawiera mydła i substancji zapachowych
• noszenie odzieży bawełnianej zamiast wełny lub odzieży syntetycznej
• utrzymywanie niskiej temperatury w pokoju