Pojawiło się, gdy miał około 4 miesięcy. Do tego czasu nasz syn miał piękną, miękką i gładką skórę typowego dziecka. Kiedy byłam młoda, nigdy nie miałam wyprysków atopowych. Jednak mój mąż miał je od dość długiego czas. Kiedy zobaczył czerwone plamy na twarzy Huberta i na łokciach, natychmiast pomyślał, że to wypryski atopowe.Hubert zaczął się drapać, a jego skóra stała się bardzo sucha. Jego stan został ostatecznie rozpoznany jako atopowe zapalenie skóry.

Tak! Przede wszystkim wygląda to bardzo nieatrakcyjne. Gdy był mały, to oczywiście nie przeszkadzał mi ten aspekt. Jednak było to bardzo bolesne dla mnie i męża, kiedy słyszałam komentarze ludzi na temat naszego syna na ulicy i kiedy patrzyli na niego w dziwny sposób. Kiedy podrósł nabawił się kompleksów z powodu swojej łuszczącej się skóry. Jego koledzy ze szkoły zaczęli nawet robić sobie z niego żarty. W nocy nie mógł zbyt dobrze spać, ponieważ jego skóra była bardzo swędząca. Czasami potrafił rozdrapać ją aż do krwi!

Stosowaliśmy się dokładnie do wszystkich zaleceń, które dał nam nasz dermatolog. Zrobiliśmy wszystko co w naszej mocy, żeby chronić Huberta przed kontaktem z roztoczami kurzu domowego, sierścią zwierząt, grzybami i pleśnią... Bardzo często praliśmy nasze dywany, zasłony i pluszaki Huberta. Podczas kąpieli zawsze stosowaliśmy łagodne mydło i bezzapachowe środki myjące. W ten sposób praktycznie nie miał kontaktu z substancjami drażniącymi. Dbaliśmy też o to, aby jego skóra była zawsze optymalnie nawilżona. Na szczęście atopowe zapalenie skóry u Huberta w końcu zniknęło gdy miał około 10 lat. Kiedy patrzę wstecz, myślę: "Co to był za koszmar!"